willemien ebbinge

Waarom ik het krassen noem. Tijdens een expositie kwam iemand naar me toe. Ik had net verteld over mijn werk — dat ik het gekrast had, zo en zo. En die persoon zei: "Willemien, dat moet je echt niet meer zeggen. Daar haal je je werk mee naar beneden." Ik stond met mijn bek vol tanden. De volgende dag wist ik het. Ik kras. En ik ben er trots op. Hier zijn mijn tien redenen. 1. Krassen is oer. Iedereen kent het. Als kind kraste je erop los. Elk vel werd een wirwar van kleurige strepen van boven...

Tien ateliers in 5 jaar bezocht ik om elke keer op ontdekkingreis te gaan naar mijn creativiteit naast mijn werk als freelance...

Dit weekend heb ik eindelijk weer eens een Petietje gemaakt. Van Surfertjes. Okay, de reden was dat iemand er om had gevraagd. Maar al...