Waarom ik het krassen noem. Tijdens een expositie kwam iemand naar me toe. Ik had net verteld over mijn werk — dat ik het gekrast had, zo en zo. En die persoon zei: "Willemien, dat moet je echt niet meer zeggen. Daar haal je je werk mee naar beneden." Ik stond met mijn bek vol tanden. De volgende dag wist ik het. Ik kras. En ik ben er trots op. Hier zijn mijn tien redenen. 1. Krassen is oer. Iedereen kent het. Als kind kraste je erop los. Elk vel werd een wirwar van kleurige