Tien ateliers in 5 jaar bezocht ik om elke keer op ontdekkingreis te gaan naar mijn creativiteit naast mijn werk als freelance Art-Director
Wat heb ik allemaal uitgeprobeerd?
• Fotografie (serie Sokkels)
• Klei (serie Claypaardjes) en
• Op Funda foto's van slaapkamers verzamelen.
Mijn allereerste stap naar het vrije kunstenaars leven na 20 jaar Reclame Art Director was thuis. We hebben een rare smalle uitbouw waar ik kon gaan zitten. Daarbij had ik geen huurkosten. En kon ik tussendoor de was doen. Ik haat de was doen, maar ik zag er toch iets moois in dat lelijks in maakte een fotoserie serie Sokkels. De Serie Claypaardjes is kapot en mijn map met slaapkamers is nog steeds groeiende.
Waar? In een leeg klaslokaal in een praktijkschool
Wat heb ik allemaal uitgeprobeerd?
• Modeltekenen (serie Rokjes)
• Transparantie en layering (serie Wall Jewelry, midden boven)
• Acryl op doek (My private universe, linksonderin rechts)
Samen met Gerard Veltman en Marjolein Hox. We deelden een oud lokaal in de leegstaande praktijkschool met een heerlijke tuin. Het was goedkoop want we konden de prijs delen. Voelde me er erg gelukkig. Met name het grotere werk was een eyeopener. Ik schilderde mezelf in de tuin en noemde het My Private Universe. Ik heb 'm een week thuis aan de muur gehangen, toen werd 'ie verkocht aan een jonge vrouw die een nieuwbouw huis had gekocht met een postzegel tuintje.
Ik denk dat ik 'm op instagram had gezet. Ik weet het niet meer zo goed. Maar ik had mijn eerste schilderij verkocht (natuurlijk voor veel te weinig)
Waar? In het Magdalena Klooster
3 maanden (zelf opgezegd want er waren enge geesten)
Wat heb ik allemaal uitgeprobeerd?
• Oostindische inkt (serie Tennisrokjes, beentjes en vrouw met helm)
Samen met Gerard Veltman en Marjolein Hox ging ik verder, want we moesten uit de praktijkschool. Omdat we antikraak huren (lekker goedkoop) moet je ook vaak per direct ophoepelen. We verkasten naar de binnenstad. Een prachtig oud historisch gebouw aan Kinderhuisvest. Het was er koud, maar de ruimte was fenomenaal. Heel hoog met een oude houten vloer. Maar het kierde aan alle kanten dus je voelde de wind door alle kieren. En ook een zolder waar al honderd jaar niemand was geweest. We vonden er oude kinderspulletje. Scary! Wat bleek, het was een pesthuis geweest dus er waren veel kinderen gestorven en voor ons was er een daklozen opvang dus opeens voelde ik mee er niet meer senang. Was de wind die ik voelde niet een groepje geesten die even langs kwamen waaien? Ik heb er 3 maanden gezeten. Daarna gingen we er weer vandoor. Brrr.
Waar? In het Belastingparadijs (antikraak)
Wat heb ik allemaal uitgeprobeerd?
• Houtskool (alle soorten)
• Acryl (serie Wildemannen, rechtsonderin)
Daar gingen we weer met zijn drieën. Gerard Veltman en Marjolein Hox en ik. We vonden een kamer in Schalkwijk in een oud Belastingkantoor. Het was er lekker warm dit keer, maar het was een hele lelijke ruimte met blauw tapijt. De huurder was Meurkens en Meurkens. Er zat een cafeetje bij, dus dat was een meerwaarde. En er stond ene piano waar altijd iemand wel iets op speelde. Die reuring vond ik leuk. Helaas moesten we hier ook weer weg omdat het gebouw werd afgebroken. Alle spullen weer de lift in (wat een gedoe elke keer) en op zoek naar een nieuwe plek.
Waar? In een klaslokaal van de Spaarneschool
4 maanden (tijdens de verbouwing mochten we gratis in een schoollokaal)
Wat heb ik allemaal uitgeprobeerd?
• Acryl (mijn oudste zoon geportretteerd, onze oude Volvo (inmiddels verkocht)
• Alcohol markers doordrukken op blocnote papier (rechter foto)
Gerard Veltman en Marjolein Hox en ik kenden de directeur van de school omdat onze kinderen daar op hadden gezeten. We kregen de sleutel en hebben daar kort gezeten, We moesten de ruimte ook nog delen met de dochter van de directeur dus het was er te druk. Ik was er ook niet veel. Ik deed namelijk in die tijd een grote freelance inhouse klus voor A Beautiful Story in Amsterdam. Inmiddels was ik het verhuizen ook steeds meer zat. Ik wist dat het ook hier snel af zou lopen, want ook de verbouwingsherrie was niet te doen. En ik begon ook wel te hunkeren naar een plek voor mezelf.
Waar? Bij Broedplaats Bogota (deel 1)
Wat heb ik allemaal uitgeprobeerd?
Gerard Veltman en Marjolein Hox en ik besloten bij elkaar te blijven. In Halfweg vonden we twee kamers waar we de muur uit konden rammen zodat we een grote ruimte hadden. Het was nog maar net 'open', dus we konden uit veel ruimtes kiezen. Deze kozen we om het licht. Marjolein was er bijna nooit en ook Gerard niet. Het kwam denk ik omdat het relatief ver weg was. De plek lag afgelegen en had niet veel sex appeal. Op een dag stond ik achter mijn ezel en keek in de verte. Daar stond ook een vrouw achter een ezel wat te klooien. Ik voelde meteen, hier moet ik weg. Ik dacht; ik ben nog te jong om me op te sluiten in een leeg gebouw en mijn tijd te verdoen met een hobby. Ik ontwikkelde me niet. Ik wilde weer de stad in. Gelukkig Gerard ook. Marjolein ging een schilderopleiding doen en stopte om met mij en Gerard mee te zoeken.
Waar? In De Egelantier (oude muziekschool)
Wat heb ik allemaal uitgeprobeerd?
• Houtskool en acryl op karton
• Mijn eerste expositie 'Zoem, Zoem' ontwikkelde ik hier
• Tennisballen gedrenkt in Oostindische inkt op canvasdoek smashen
Gerard Veltman en ik wisten het meteen. De muziekschool De Egelantier is een begrip. Een soort Fame school. En het leukste was; ik had er zelf toen ik 17/18 was pianoles gehad. Klassieke muziek en improvisatie. De sfeer en geur was nog precies hetzelfde. De ruimte was klein, met een klein raampje naar een binnenplaats waar wilde bloemen groeide. Ik denk dat het mij heeft geïnspireerd de serie over Bijen te maken op honingraad karton. Tijdens de Cultuurlijn in mijn buurt Bosch en Vaart heb ik ze geëxposeerd.
Waar? Aan een bureautafel bij reclamebureau Een Ander Bureau
Wat heb ik allemaal uitgeprobeerd?
Alleen ging ik verder. Ik wilde alleen alleen zijn. Bij reclamebureau Een Ander Bureau mocht ik in een bezemkast zitten onder de grond. Klinkt afschuwelijk, maar het was heerlijk. Een plekje voor mezelf op fietsafstand op de Wilhelminastraat in Haarlem. What's in the name. Ik kon er komen en gaan wanneer ik wilde en ik mocht altijd meelunchen. De deal was dat ik gratis kon huren in ruil voor brainstorms.
Op een dag belde Anneke Krul van I love illiustration gallery of ik mee wilde doen aan een groupshow. Ik zei meteen ja. En ben als een malle gaan tekenen op het thema Denim. Ik was niet te stoppen. Ik kreeg een opdracht! Dat was dus de motor die ik nodig had! Je kan in de webshop prints van mij kopen. Er volgde nog twee exposities. Nu is het even stil.
Waar? In het rode Feadship gebouw (antikraak)
Een Ander Bureau ging verhuizen en ging weer verder. Samen met dikke jeugdvriendin en schrijver Anne-Gine Goemans vonden we een waanzinnige ruimte op loopafstand van mijn huis. Handig, want zo kon ik op en neer om de hond uit te laten. We zaten op de bovenste verdieping waar de directie van Featship had gezeten. Het was een soort Madmen. Lekker corporate sfeertje. Beter! Ik was die shabby ruimtes helemaal zat. De huur pas pittig. Een extra stok achter de deur om het geld terug te verdienen. Dat heeft gewerkt! Ik haalde als snel ziekenhuis Amsterdam UMC als klant binnen waarvoor ik kon tekenen. En daarna kwam Volkskrant Magazine! Ook hier begonnen de Personalised Petietjes in opdracht binnen te stromen en zette ik de maandelijkse huur terug. Mijn volgende project zou de Krasklas zijn. Maar toen moesten we eruit gezet. Binnen twee dagen stonden we op de stoep.
Waar? Bij Broedplaats Bogota (deel 2)
Ik mag zo lang blijven als ik wil! Ik heb een vast contract getekend.
Samen met Anne-Gine ging ik terug naar waar ik een paar jaar eerder ook al huurde. Maar dit keer een veel mooiere lichte kamer. En de Broedplaats was inmiddels druk bevolkt dus de reuring waar ik zo van hou was er volop aanwezig. We hebben enorm verbouwd. De vloertegels eruit, beton verf erop. En de radiatoren kregen een lekker tintje. Verder hebben we het systeemplafon met de vloer gelijk gemaakt. Dat hadden we allemaal nooit gedaan als we wisten dat we binnen een jaar weer op straat gezet zouden worden. Het is nu als een tweede huis. Ik ben er elke dag.
Ik werk hier tot nu toe alleen met krijt. Volkskrant Magazine is nog steeds wekelijks een terugkerende klant waar ik heel blij mee ben. Maar ook andere klanten hebben mij in Halfweg gevonden. Verder is er genoeg ruimte om een Krasklas te organiseren. Personalised Petietjes zijn nog steeds erg populair. Mijn droom? Weer meer vrij werk maken en groter gaan werken met krijt. En misschien ook nog online masterclasses geven.
