Waarom ik het krassen noem. Tijdens een expositie kwam iemand naar me toe. Ik had net verteld over mijn werk — dat ik het gekrast had, zo en zo. En die persoon zei: "Willemien, dat moet je echt niet meer zeggen. Daar haal je je werk mee naar beneden." Ik stond met mijn bek vol tanden. De volgende dag wist ik het. Ik kras. En ik ben er trots op. Hier zijn mijn tien redenen. 1. Krassen is oer. Iedereen kent het. Als kind kraste je erop los. Elk vel werd een wirwar van kleurige

Tien ateliers in 5 jaar bezocht ik om elke keer op ontdekkingreis te gaan naar mijn creativiteit naast mijn werk als freelance...

Dit weekend heb ik eindelijk weer eens een Petietje gemaakt. Van Surfertjes. Okay, de reden was dat iemand er om had gevraagd. Maar al...

Elke ochtend wandel ik met de hond en neem ik dit paadje. En het paadje verandert elke dag mee. Op dit moment kunnen Siep en ik niet...

Krassen is echt geen sinecure. Daarom doe ik elke dag braaf mijn fistfitness. Ik draai met mijn polsen 3x de ene kant op en 3x de andere...

1. Ik vraag een aantal foto's van mijn supermodel. In dit geval een voetballer. Bij voorkeur een aantal snapshots door iemand die de...

10 redenen waarom ik zeg dat ik kras.

Elke week vul ik mijn vaas met iets wat ik heb geplukt of heb gesnoeid. Wild plukken is hoe ik mijn week begin.